Al achttien jaar behandelt Antonio Iglesias del Sol, internist-vasculair geneeskundige in het Alrijne Ziekenhuis, mensen met familiaire hypercholesterolemie (FH). Sinds kort is Alrijne erkend als LEEFH-centrum. Hij vertelt wat dat in de praktijk betekent, waarom FH-zorg volgens hem in het ziekenhuis thuishoort en welke ontwikkeling de afgelopen jaren het grootste verschil heeft gemaakt.
Antonio Iglesias del Sol is op dit moment de enige internist-vasculair geneeskundige in het Alrijne Ziekenhuis, en ook de enige internist die hier mensen met FH behandelt. “Dat is door de jaren heen zo gegroeid,” vertelt hij. “Als vasculair geneeskundige ben ik altijd bezig geweest met het behandelen van cholesterol en hoge bloeddruk. En op de een of andere manier zijn er in deze regio best veel mensen met FH. Die komen dan vanzelf mijn kant op.” Inmiddels is het binnen zijn vakgroep zo ingeburgerd dat collega’s bij een vermoeden van FH meteen aan hem denken. Zien zij bij een opgenomen patiënt een sterk verhoogd cholesterol, dan vragen ze hem even mee te kijken. Zo komt de arts ook mensen met FH op het spoor die om een heel andere reden in het ziekenhuis liggen. Zelf probeert hij de hele familie in beeld te krijgen: “Als ik eenmaal een patiënt heb, zeg ik altijd: zorg ervoor dat uw huisarts ook uw zoon of dochter naar mij verwijst, dan kan ik daar meteen mee aan de slag.”
Dat de behandeling van FH in het ziekenhuis thuishoort, staat voor hem vast. “Ik heb door de jaren heen gezien dat huisartsen FH vaak onderschatten. Het cholesterol is dan niet extreem hoog, de patiënt is een jaar of dertig, dus er komt geen medicatie. Maar iemand met FH is met dat hoge cholesterol geboren. Je kunt diegene niet vergelijken met iemand die pas kort een verhoogd cholesterol heeft: het risico ligt veel hoger. En met alleen je leefstijl aanpassen red je het dan niet.”
Wat het werk met mensen met FH voor hem bijzonder maakt? “Juist die families. Er komt dan een vader binnen met twee of drie kinderen die allemaal dezelfde aandoening hebben en allemaal behandeld moeten worden. Het gaat hier om preventie bij mensen die zich gezond voelen, en daarmee is de winst groot.”
Binnen het ziekenhuis werkt de internist vasculair-geneeskundige nauw samen met kinderartsen. “We zijn de krachten gaan bundelen om de opsporing van kinderen te verbeteren: de kinderartsen hebben ons benaderd om voor dit doel samen op te trekken.” Richting de huisarts wil ze bestaande overlegstructuren rond cardiovasculair risicomanagement benutten. “Er ligt al een goed netwerk met de huisartsen. We gaan achterhalen wat hun behoeften zijn en hoe we daarop kunnen aansluiten. Er wordt bijvoorbeeld al bijscholing gegeven over hart- en vaatziekten, daar kunnen we goed bij aanhaken.” De behandeling van FH ziet ze vooralsnog het liefst in het ziekenhuis: “Het is meer dan medicijnen voorschrijven. De coachende rol rond risico-inschatting en advisering vraagt zoveel finesse, dat mensen in het ziekenhuis denk ik beter op hun plek zijn. Tenzij iemand het zelf liever via de huisarts wil, dan kan dat.
Over de erkenning als LEEFH-centrum is Iglesias del Sol nuchter. “Eerlijk gezegd verandert er voor mij niet zo veel. Ik doe dit al jaren en werk op precies dezelfde manier. Wel hoop ik dat mensen die naar een centrum zoeken ons nu makkelijker kunnen vinden.” Een tweede voordeel is dat hij via LEEFH makkelijker aan gegevens komt, zoals informatie over families en oude uitslagen. Onlangs is de lijst van families die bij LEEFH en Alrijne bekend zijn nog besproken om te zien welke familieleden nog niet in beeld waren.
Wanneer hij bij iemand FH vaststelt, stimuleert hij de patiënt om ook familieleden te laten onderzoeken. “Meestal gaat dat vanzelf, want huisartsen werken daar goed aan mee. Soms krijgen familieleden ook informatie van LEEFH toegestuurd en maken ze daar gebruik van.” Met de huisartsen in de regio is veel contact. “Na achttien jaar weten ze me wel te vinden. Ze krijgen brieven van mij over patiënten en verwijzen vaak specifiek naar mij.” Kinderen vanaf een jaar of veertien, vijftien ziet hij zelf op zijn spreekuur. Jongere kinderen gaan naar het Amsterdam UMC, waar een gespecialiseerd kindercentrum is.
De belangrijkste ontwikkeling van de afgelopen jaren? Daar hoeft hij niet lang over na te denken: de PCSK9-remmers. “Dat heeft een enorme verandering gebracht. Ik krijg nu bijna elke patiënt op streefwaarde of daar dichtbij. Dat was vroeger niet zo.” Veel mensen worden naar hem verwezen omdat ze last hebben van bijwerkingen van statines. “Zij hebben vaak al over de injecties gehoord of gelezen en willen die heel graag. Mensen komen daarvoor in aanmerking als ze drie statines hebben geprobeerd, een zeer hoog risico hebben en niet goed op hun streefwaarde komen.”
En wat hem na al die jaren nog steeds een glimlach bezorgt: “Als er op mijn spreekuurlijst drie of vier keer dezelfde achternaam onder elkaar staat, of als een hele familie tegelijk mijn kamer binnenkomt. Dat vind ik altijd wel mooi, dan weet ik dat we goed bezig zijn.”
Delen